Τροφή για σκέψη

3 μαθήματα που ξεχνάμε με τα χρόνια

Image by Lissy Elle

Η λήθη είναι ένα περίεργο φαινόμενο. Είναι συχνά αναρχική, ιδιότροπή και σχεδόν πάντα πιστή σε μια αναθεώρηση, όπως μάθαμε καλά κατά τη διάρκεια των σχολικών μας χρόνων. Είναι επίσης πιστή σε αυτές τις αναμνήσεις που κρατάμε μέσα μας, φορτισμένες με συναισθήματα. Μπορεί να είναι η ανάμνηση μιας συγκεκριμένης περίστασης, όπως η πρώτη φορά που πήγαμε στο τσίρκο. Ή μπορεί να είναι η ανάμνηση αρκετών περιστάσεων, όπως οι ιστορίες που μας έλεγαν πριν κοιμηθούμε με αγάπη και υπομονή. Επειδή τίποτα άλλο δεν μπορεί να μας κάνει να ονειρευτούμε πιο όμορφα από μια ιστορία.

Ο χρόνος περνάει και οι παππούδες μας κοιτάζουν ανήσυχα, αλλά με χαρά, τις προσπάθειές μας να τους ξεπεράσουμε. Μας βλέπουν μικρούς, αλλά ταυτόχρονα, μας φαντάζονται σαν γίγαντες. Έτσι ψάχνουν σε όλο το σπίτι, αναζητώντας ένα μολύβι για να σημαδέψουν στον τοίχο την απόδειξη ότι σήμερα ήμασταν λίγο ψηλότεροι από ότι χθες.

Στην πορεία μας προς τον ουρανό, μαθαίνουμε ότι η υπομονή συνήθως έχει περισσότερες ανταμοιβές από τις παρορμήσεις μας. Μαθαίνουμε ότι η ζωή μπορεί να είναι πολύ όμορφη, αλλά και ότι έχει κρυμμένες εκπλήξεις σε κάθε γωνιά. Βλέπουμε πώς ο ουρανός γίνεται νεφελώδης, βρέχει, και μετά ο ήλιος λάμπει ξανά. Επίσης, εκτιμούμε πώς η φύση είναι θέμα κύκλων και συνειδητοποιούμε ότι πολλές από τις διαδικασίες που περάσαμε δουλεύουν με τον ίδιο τρόπο. Ανακαλύπτουμε ότι οι βασιλιάδες δεν υπάρχουν, ότι είναι γονείς και ότι οι γονείς αποτυγχάνουν και κάνουν λάθη. Αλλά σπάνια θα βρούμε κάτι τόσο τέλειο όσο ο τρόπος που μας αγαπάνε.

Όμως δεν μαθαίνουμε μόνο, αλλά αρχίζουμε να ξεχνάμε σημαντικές ιδέες. Γι αυτό λοιπόν, αν αισθάνεστε έτσι, ας εμβαθύνουμε λίγο περισσότερο στη γη της λήθης. Ας δούμε τι μπορούμε να βρούμε!

Ξεχνάμε να διαπραγματευτούμε

Τα παιδιά είναι σπουδαίοι διαπραγματευτές. Μπορείτε να στοιχηματίσετε ότι είναι. Για αυτούς, η άρνηση είναι η κύρια αρχή της διαπραγμάτευσης. Έχουν πείσμα, επιμένουν και πιστεύουν στο δικό τους δυναμικό. Ξέρουν ότι έχουν πολλά όπλα στη διάθεση τους. Το πρώτο είναι να ζητήσουν αυτό που θέλουν την κατάλληλη στιγμή. Όταν οι γονείς τους είναι ευχαριστημένοι και πιο ευέλικτοι ή όταν είναι κουρασμένοι και η αντίσταση τους είναι λιγότερη. Ή όταν παρακολουθούν ένα σημαντικό θέμα και η προτεραιότητά τους είναι να διευθετήσουν τις διαπραγματεύσεις το συντομότερο δυνατό.

Το δεύτερο όπλο είναι η επιμονή. Είπατε όχι; Λοιπόν, θα σας δείξω τα μεγαλύτερα μάτια κουταβιού που έχετε δει ποτέ. Εξακολουθείτε να λέτε όχι; Σίγουρα δεν ρίξατε μια καλή ματιά στο πρόσωπό μου. Κοίταξέ με! Έχετε ακόμα αυτή τη στάση, ε; Λοιπόν, είναι ώρα να σας κάνω μια προσφορά. Εάν μου δώσετε αυτό που θέλω τώρα, υπόσχομαι ότι θα είμαι καλός/ή όλη μέρα. Δεν υπάρχουν ακόμα αποτελέσματα; Λοιπόν, θα δείτε, θα μείνω εδώ, στη μέση του δρόμου, μέχρι να αντιμετωπίσουμε αυτό το ζήτημα με τη σοβαρότητα που του αξίζει.

Εντάξει, τώρα αρχίζετε να νιώθετε νευρικοί. Δεν σας αρέσει αυτή η κατάσταση. Θέλω να ξέρετε ότι δεν μου αρέσει να μην έχω αυτό που θέλω. Αν προσπαθήσετε να με τραβήξετε και να με κάνετε να περπατήσω, θα αντισταθώ και θα αρχίσω να χρησιμοποιώ στρατηγικές που δεν θα σας αρέσουν, όπως το να πέσω στο πάτωμα. Είστε ήδη πολύ νευρικοί γιατί όλοι μας κοιτάζουν. Εντάξει, εντάξει, αν με απειλείτε να μην πάω στο πάρκο σήμερα το απόγευμα, θα σηκωθώ. Αλλά πρώτα, ακούστε με, δεν μου δώσατε αυτό που ήθελα τώρα, αλλά υπόσχεστε ότι θα πάμε σήμερα το απόγευμα, έτσι; Μαζί με τα μάτια του κουταβιού, φυσικά.

Ως ενήλικες, έχουμε την τάση να χάνουμε αυτή τη φυσική κλίση στο να επιμένουμε. Ειδικά όταν η αρνητική απάντηση δίνεται από άλλους ανθρώπους και όχι από την πραγματικότητα. Μερικές φορές ο φόβος και άλλες φορές η άνεση χρησιμεύουν ως εμπόδια και μας κάνουν να κατασταλάζουμε στην απάντηση που έχουμε ήδη. Μας κάνουν να στέλνουμε τις επιθυμίες μας στη γη της λήθης.

Ξεχνάμε να ρωτήσουμε όταν δεν ξέρουμε κάτι

Καθώς μεγαλώνουμε, χτίζουμε μια εικόνα του εαυτού μας. Δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα πώς μας βλέπουν οι άλλοι, αλλά μπορούμε να το διαισθανθούμε. Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν ορισμένα χαρακτηριστικά που δεν θα θέλαμε να συμπεριλάβουμε στην εικόνα που προβάλλουμε. Δεν είμαστε ψεύτες ή χειριστές. Δεν είμαστε αλαζονικοί. Φυσικά και δεν είμαστε αμαθείς. Ή τουλάχιστον, δεν είμαστε περισσότερο αμαθείς από τους άλλους.

Αν και η στάση μας φαίνεται να είναι ο πολλαπλασιαστικός παράγοντας της γνώσης και της κοινωνικής υποστήριξης στη ζωή μας, υπήρχε ένα όχι πολύ μακρινό παρελθόν στο οποίο η ίδια η γνώση ήταν το πιο σημαντικό πράγμα. Για παράδειγμα, η γνώση ήταν το μόνο πράγμα που έπρεπε να ληφθεί υπόψη για μια εταιρεία όταν έρχεται η ώρα για προσλήψεις. Έτσι, δεν ήταν καλή ιδέα να φαινόμαστε αμαθείς.

Τι κάνουν τα παιδιά; Κάνουν όλο και περισσότερες ερωτήσεις. Δεν έχει σημασία αν το θέμα είναι λεπτό, ενδιαφέρον, ή ασήμαντο. Θέλουν να μάθουν πώς, γιατί, για ποιο λόγο, από πού προέρχεται ή ποιες συνέπειες θα έχει. Ακριβώς όπως κάνουμε κι εμείς στο βάθος της καρδιάς μας, υποθέτουν ότι δεν ξέρουν πολλά. Αλλά σε αντίθεση με εμάς, δεν καταλαβαίνουν πώς οι ερωτήσεις μπορούν να επηρεάσουν τη σαφήνεια της εικόνας τους. Για αυτά, η γοητεία της γνώσης ζυγίζει περισσότερο από την εμφάνισή τους. Μια γοητεία που οι ενήλικοι συνήθως ξεχνούν.

Ξεχνάμε να πούμε αυτό που θέλουμε

Είναι εννέα ακριβώς. Είμαστε έτοιμοι να φτάσουμε και τα πόδια μας τρέμουν λίγο. Πως θα είναι; Θα τους αρέσω; Θα έπρεπε να βάλω καλύτερα ρούχα; Ας πάρω μια βαθιά ανάσα. Ένα δύο τρία…

Η πόρτα ανοίγει και εμφανίζεται η μητέρα της νύφης. Μας χαμογελά και κάνουμε το ίδιο. Μας προσκαλεί να περάσουμε και προσπαθούμε να μην κρυφτούμε στην αποθήκη. Μας κάνει κάποιες ευγενικές ερωτήσεις και πριν το συνειδητοποιήσουμε, αφού σκοντάψουμε δύο φορές, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα πιάτο που δεν μας αρέσει. Δεν μας αρέσει, ούτε καν ένα μικρό κομμάτι. Ωστόσο, ποιος θα τολμούσε να αρνηθεί όταν είναι «η σπεσιαλιτέ του σπιτιού». Ένα πιάτο το οποίο ο σεφ προετοιμάζει τόσο καλά. Κλείνουμε τα μάτια μας και το τρώμε.

Η ίδια κατάσταση συμβαίνει κατά τη δεύτερη επίσκεψή μας. Και αυτή τη φορά θα έχουμε διπλή μερίδα. Και ακριβώς όπως αυτή η ιδιαίτερη κατάσταση, υπάρχουν πολλές άλλες καταστάσεις στη ζωή όπου πραγματικά δυσκολευόμαστε προσπαθώντας να μην φανούμε αγενείς. Ακριβώς επειδή φοβόμαστε μην προσβάλλουμε άλλους.

Ένα παιδί δύσκολα ανέχεται μια κατάσταση που δεν του αρέσει. Δεν εξορίζει αυτό που σκέφτεται στη γη της λήθης, δεν ξεχνά τις απόψεις του. Η φυσική εξέλιξη στην ενήλικη ζωή θα ήταν να εκφράσει αυτή την ίδια συμπεριφορά, αλλά με μεγαλύτερο αυτοέλεγχο, πιθανώς χάρη στην εξέλιξη του μετωπιαίου φλοιού και στην αφομοίωση ορισμένων κοινωνικών κανόνων. Αυτό σημαίνει ότι προσέχοντας να μην προσβάλλουμε κανέναν.

Ξεχνάμε να αναζητήσουμε καινούργιες περιπέτειες

Αν η παιδική ηλικία χαρακτηρίζεται από κάτι, αυτό είναι η εποχή των ανακαλύψεων. Την πρώτη φορά που ρίξαμε ένα αντικείμενο στο πάτωμα και παρατηρήσαμε τι συνέβη στη συνέχεια. Ή την πρώτη φορά που μείναμε στο σπίτι ενός φίλου χωρίς την αυστηρή επαγρύπνηση των γονιών μας.

Αυτές οι πρώτες φορές όχι μόνο φέρνουν ενθουσιασμό αλλά και τροφοδοτούν τη φαντασία αφού τις φανταζόμαστε πριν συμβούν. Σπανίως βλέπουμε ένα παιδί να αφήσει την ευκαιρία να δοκιμάσει κάτι καινούργιο μόνο και μόνο επειδή είναι κουρασμένο. Η περιέργεια ενός παιδιού είναι πολύ πιο ισχυρή από την αίσθηση της άνεσης γι αυτό που ήδη γνωρίζει. Επιπλέον, είναι αλήθεια ότι τα παιδιά φοβούνται την αλλαγή, αλλά είναι επίσης αλήθεια ότι την βιώνουν με πάθος. Μόνο σε σπάνιες περιπτώσεις τίθενται σε πραγματικό κίνδυνο.

Μετάφραση, επιμέλεια: L.C

awakengr.com via exploringyourmind.com

Διαβάστε επίσης

3 μαθήματα που ξεχνάμε με τα χρόνια
Comments
To Top